یک ناهید رویا

باز هم درسينه ام گل كرده آهي رهگذر
                      سوختم در آتش سرد نگاهي رهگذر

زير مشت سرخ پاييزان منم آوار زرد
                    در كوير دل نمي رويد گياهي رهگذر

شب، شب بوران و كوتاه است ديوار اميد
                 نيست جز تيغ برهنه سر پناهي رهگذر

يك نفس با من بمان و يك هزاره غم بخوان
                      از كتابي آسماني در نگاهي رهگذر

در دو سمت فاصله با طنز تلخي بين ما
                بركه مي گويد غم ماهي به ماهي رهگذر

 

با دل غمديده ي من فال حافظ مي زند
                  اين سر شوريده در اعماق چاهي رهگذر

« راست مي گويي كه اين شب حسرتي بي روزن است»
                    مانده يك ناهيد رؤيا تا پگاهي رهگذر

كوله بارت را ببر اين دردها، اين اشكها
                     باز هم اينجا بيا گاهي به گاهي رهگذر

باران نور

سلام ببخشید دیگه خیلی سرم شلوغه نمی تونم زیاد آپ شم اما از این به بعد بیشتر آپ می شم
باور نمی کنید تو خبر نامم عضو شید امروز دوتا شعر میزنم

هجوم زرد خزان بر صفاي آينه ها
                              شكست بغض گلوگير ناي آينه ها

سخن ز هر چه سرايم فسرده و شبرنگ
                             حديث سرخ زمان، انزواي آينه ها

به رزمگاه زمان در مصاف آتش و خون
                             شكست پشت شب از انحناي آينه ها

كنون ز صولت سرما گرفته و ابري است
                                    تمام وسعت پاك هواي آينه ها

صفا، صفاي مسير نگاه پنجره ها
                                   خدا،خداي حقيقت خداي آينه ها

 

ز چشم آينه بارانِ نور مي بارد
                              خدا نشسته به خلوت سراي آينه ها

نوا، نواي دف و چنگ و رقص، رقص جنون
                            صدا، صداي شكستن، صداي آينه ها

راه اقیانوس

ردّ پايت روي شنزار دلم جا مانده است
                           پاي من در ابتداي راه تو وامانده است

ياد بي رنگي و عشقي سرد و قلبي بي تپش
                         از تمام خون و آتش، آه اينها مانده است

رودها خشكيده در چشمان دشت انتظار
                     سرخ روي دستِ اشكم، داغ تنها مانده است

كاش مي شد از بلنداي جنون فرياد زد
                         آي مردم نعش يك آيينه اينجا مانده است!

نقش بندِ خلوتِ آيينه ها بهت است بهت
                     روي بوم زندگي بي رنگ غوغا مانده است

 

هر چه مي گويم بيا از خواب بگريزيم سبز
                    باز مي گويي بمان يك مشت رويا مانده است

گرچه پشت لاله خم شد در هجوم زردها
                سرخ مي خوانم به يادش گوشه اي تا مانده است

راه اقيانوس چشم باز مي خواهد ببين

                   اين همه مرداب از كوري در اينجا مانده است