صدای قلب مرا تا بهشت می بری و
برای کودک عشقم ترانه می خری و
پر از انارپرازبوی سیب می آیی
کبوترانه زبام نگاه می پری و
تمام حرف دلم مصرعی است طوفانی：
تو از تمام عزیزان جان من سری و
میان باغ غزل های من که می رویی
ببین چقدر اقاقی چقدر محشری و
نمی رسم به رسیدن نمی رسم به خودم
تمام قصه همین است شعر دیگری و...
آن که دلت را گره زد به دل ما خداست
چشم زبان دل است گفته ی لب ادعاست
بوسه زند بر لب فلسفه مهر سکوت
عشق اگر سر زند آتش دل بر هواست
موی زلال تو را جاری صد شانه کرد
چشمه ی شوقی که در سینه ی خونین ماست
از لب تو می رسد روزی عشق و جنون
آخر پروانگی رفتنِ در شعله هاست
موج دلم را ببین می دمد از ناله ها
ساحل آغوش تو اول این ماجراست
... فال زدم خسته دل، شاعر دل خسته گفت:
«سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست ... »
مولوی و شمس جان! مست تو شیون کنان
سر به سر نی برم، چاره ی ما کربلاست
زخمی و لب تشنه ام، جرعه ی لب هات کو؟!
دشت دلم تشنه ی بارش موی شماست
پ.ن.: شقایق های آبی هفتم هرماه به روز می شود
دلم را زیر ورو کردم ، غزل چشمان مستت شد
کبوتر های شعرم رام،دست آموز دستت شد
تمنا می کند لب تشنه باران نگاهت را
دلی که بر نمی تابد غم و اندوه و آهت را
شکستن راه و رسم دست بی رحم تبردار است!
وبا یک آه افتادن فقط کار سپیدار است!
برای مرگ از راهی دراز و دور می آیم
تو خنجر تیز کن! با سینه ای پرشور می آیم
نفس پر می زند ای آسمان تنها برای تو
کبوترزاده ام آبی! دلم دارد هوای تو
دل داغ شقایق می سراید: غم نمی میرد
سراغ اشک هایش را گل مریم نمی گیرد
پ.ن.: شقایق های آبی هفتم هرماه به روز می شود
پر از آبی دلم چشم تو را دریا تصور کرد
نگاهم ساحل آغوش را تنها تصور کرد
ببین زخمی ترین پرواز تا خورشید می آید!
شکست بال هایم شانه هایت را تصور کرد
چرا آرام می گیرد کبوتر روی دستانت؟!
نوازش های مریم را چرا رویا تصور کرد؟!
تو همرنگ بهارانی ولی همدرد پاییزی
بگو رنگ خدا را می شود آیا تصور کرد؟!
منم دلداده ای شیدا،بیابان پوش و بارانی
چه مجنونی تو را لیلاترین لیلا تصورکرد!
سماعی تا جنون دارم طواف گیسوانت را
تمام مستی ام را می شود حالا تصور کرد
پ.ن.: شقایق های آبی هفتم هرماه به روز می شود
خلیل شفیعی هستم.گاهگاهی مرتکب شعر می شم چند تا کتاب چاپ کردم ولی هنوز خیلی چیزاس که باید یاد بگیرم.مشغله های زندگی و شغلی خیلی بهم فرصت پرداختن به شعرو نمی ده شاید این روزها جدی ترین فعالیت ادبیم همین پنجره ی مجازی باشه.