دل سنگی

اسير دست کدامين سراب ، هستی دل

                            که در کوير تغافل عصا به دستی دل

بگو فسون کدامين فسانه مسخت کرد

                            که از طلسـم نرستن دمی نرستی دل

نفس نفس گل ماتم درون سينه شکفت

                            تو عهد بودن ما را زهم گسـستی دل

به روی پای تعقل تو ايستادی ،آه

                           کنار نعـش جنون عاقبت نشسـتی دل

ضريح وآينه بود و امام زاده نبود

                          به وعده های دروغين دخيـل بستی دل

هزار صاعقه خنديد تيغ در پشتت

                        هنـوز در کـف بـاد غرور مستـی دل

به روی سنگ مزارت نوشته ام باخون

                       برای يک دل سنـگی چـرا شکسـتی دل