آن که دلت را گره زد به دل ما خداست

 

   چشم زبان دل است گفته ی لب ادعاست

 

    بوسه زند بر لب فلسفه مهر سکوت

 

    عشق اگر سر زند آتش دل بر هواست

 

    موی زلال تو را جاری صد شانه کرد

 

    چشمه ی شوقی که در سینه ی خونین ماست

 

    از لب تو می رسد روزی عشق و جنون

 

    آخر پروانگی رفتنِ در شعله هاست

 

    موج دلم را ببین می دمد از ناله ها

 

    ساحل آغوش تو اول این ماجراست

 

    ... فال زدم خسته دل، شاعر دل خسته گفت:

 

    «سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست ... »

 

    مولوی و شمس جان! مست تو شیون کنان

 

    سر به سر نی برم، چاره ی ما کربلاست

 

    زخمی و لب تشنه ام، جرعه ی لب هات کو؟!

 

    دشت دلم تشنه ی بارش موی شماست



براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد


پ.ن.: شقایق های آبی هفتم هرماه به روز می شود